Situatie van de weduwen van AL de volgende personeelsleden in dienst tijdens de periode 1948 tot 1983.

Allen Varend Personeel (piloten) van de Luchtmacht.

Allen Officier tot en met de graad van Commandant en of Onderofficier.

Allen werden verboden nog verder te acteren als militair vliegend (varend) personeel na de leeftijd van 45 jaar.

Allen waren, ondanks de wedde die in de burgersector voor hetzelfde beroep ongeveer driemaal zoveel opbracht, zolang mogelijk bij het Varend Personeel gebleven.

Allen hebben het risicovolle beroep willen uitoefenen zolang als dit mogelijk was, ondanks de regelmatig “in bevolen dienst” tijdens de vliegopdrachten verongelukte collega’s.

Allen werden virtueel verplicht de actieve dienst te verlaten op de leeftijd van 45 jaar.

Allen werd, als een compensatie voor het hoger geciteerde, een voordelige vroegtijdige pensioenregeling aangeboden op die leeftijd.  

Allen laten aan hun weduwen een overlevingspensioen van minimum 56% van hun bruto pensioenbedrag.

Slechts een kleine groep onder hen laat aan  hun weduwen 38%  van hun brutopensioenbedrag.

Het betreft hier voorlopig een tiental weduwen van de piloten die ook behoren tot bovenstaande groep maar daarenboven aan de volgende twee voorwaarden voldoen:

Om deze discriminatie te justificeren verwijst men naar artikel 2A3°a van de SWMP (Samengeordende Wetten op de Militaire Pensioenen).

Dit bepaalt dat de betrokken militairen de dienst verlaten hebben OP EIGEN AANVRAAG” en dit vöör de statutaire leeftijdslimiet. 

In feite geldt dit argument voor AL de piloten van de Luchtmacht. 

Maar om aan AL dit vliegend luchtmachtpersoneel een billijk pensioenbedrag te kunnen aanbieden wordt voor hen een aantal jaren dubbel geteld. Zo konden ALLEN op een leeftijd die lager was dan die voor al het NIET vliegend personeel de dienst verlaten met TOCH een volledig pensioen.

Deze maatregel geldt ook voor de hier geciteerde “kleine groep” Adjudantchef Vliegers.

Zij werden beschouwd als VOLWAARDIGE LEDEN van de LUCHTMACHTPILOTENGEMEENSCHAP.

Sinds het begin van hun pilotenloopbaan werd hen gezegd en gingen ze er van uit dat ze gepensioneerd werden (of o.r. of b.d. zouden gesteld worden) op de leeftijd van 45 jaar.

Toen het zover was stond niemand er bij stil dat ENKEL voor hen op een der documenten die zij moesten ondertekenen vermeld was dat het diensteinde  “OP EIGEN AANVRAAG” gebeurde.

Maar dat had niets te betekenen. Zij genoten evengoed van AL de gunstmaatregelen voorzien voor al hun collega’s vliegers.

AL de oversten en smaldeelsecretarissen die ons bevelen, raad en of bijstand konden geven hielden ons voor dat het ondertekenen van de aangeboden documenten de enige realistische oplossing betekende voor onze verdere levensloop.  Er werd geen enkel alternatief aangeboden. De aap kwam slechts uit de mouw toen sommigen onder hen overleden en hun  weduwen het bedrag van hun overlevingspensioen vergeleken met dat van AL de andere weduwen van luchtmachtpiloten.

Blijkt dus dat zij aan een brutobedrag komen dat 18% lager ligt dan dat van al die andere pilotenweduwen.

Komt daarbij dat de BASISWEDDE van deze groep piloten, waarop het pensioen berekend wordt, reeds de LAAGSTE was van gans de pilotengemeenschap.

Ikzelf en praktisch al mijn collega's waren zo enthousiast bezig met onze "vliegjob" dat we klakkeloos aannamen wat onze oversten ons         voorhielden.

Later bleek dat de raadgevingen van onze oversten ook gegrond waren. Want als de leden van de geviseerde groep toch wilden dienen tot de leeftijdslimiet van 56 jaar om aldus de dienst niet meer te verlaten “OP EIGEN AANVRAAG”, dan moesten de betrokkenen:

Van statuut veranderen. Ze werden NVP (statuut van het Niet Varend Personeel), mochten dus niet langer vliegen en verloren sowieso vliegpremie en eventuele instructeurspremie.

Het hen toegekend pensioenbedrag van 90 % van de laatste wedde zou terugvallen op 75% , zoals dit het geval was voor al het NVP waartoe ze vanaf dan zouden toebehoren.

11 Jaar extra dienst verrichten in een functie waarvoor ze niet werden opgeleid en waarmee ze geen voeling hadden, vermits ze allen bij hun inlijving postuleerden voor het beroep van militair PILOOT.

Dienaangaande werd er hen geen enkel voorstel gedaan of een concrete functie aangeboden.

Waarschijnlijk moesten ze dan nogmaals verhuizen of dagelijks ettelijke km. afleggen.

Dit voor 15 euro/maand. (Het verschil tussen pensioen en wedde zou 600BF of  15euro per maand bedragen.)

Meerdere piloten (zowel officieren als onderofficieren) zijn eind 1978 bovendien nog iets te vroeg vertrokken omdat er toen ernstige wetsvoorstellen waren om de pensioenbedragen met terugwerkende kracht drastisch te verminderen voor al de piloten die vanaf die periode o.r. gesteld werden.

Sommige van de hier betrokken weduwen zijn reeds overleden.

De enkele tientallen overlevende weduwen waarover het hier nu nog gaat zullen hun nu minstens 72 jarige echtgenoten ook niet zo heel lang meer overleven.

Er zijn ook echtgenotes die een volwaardig eigen pensioen verworven  hebben en zij zullen bijgevolg ook niets extra kosten aan de pensioenkas.

Naar mijn bescheiden mening was de wetgeving niet aangepast aan het geldende statuut dat men aan de toen als “elitetroepen beschouwde” piloten wilde aanbieden.
 

Daarom werden er allerlei aparte regels en statuten voorzien. Deze werkten en werken bijna perfect. Uitgezonderd dus voor de kleine groep weduwen waarover dit betoog gaat.

Daarom onze vraag voor aanpassing.

We beschouwen onszelf geenszins als meerderwaardig aan al de andere personeelsleden van Defensie of van andere ministeries zoals dat van Onderwijs o.d..

Maar we vinden het wel unfair dat AL onze ex-collega’s-piloten officieren EN onderofficieren die eveneens slechts tot 45 jaar dienden WEL een eerlijk pensioen aan hun weduwen kunnen nalaten terwijl  onze kleine groep daarop een  uitzondering moet maken.

Contacteer Old Chaps: Roger Lams

website by Jan Lemmens